Валеры Гапееў - Праклён
User AvatarВаша оценка
4,3
(43)

Праклён

Першы беларускі раман пра сучаснасць, у якім містычнае і міфалагічнае адваёўвае сваё права на існаванне ў рэчаіснасці і робіцца неад'емнай часткай нашага жыцця. Пакутлівыя пошукі выхаду з-пад улады Праклёну прыводзяць да неабходнасці паверыць. У рамане выяўляюцца тыя сілы, якія ўпарта адносіліся да міфічных толькі таму, што адным не хапала моцы паверыць і прыняць відавочнае, а другім хапала розуму і ўлады выдаваць сапраўднае за казкі і легенды.

Жанры

Издательство:

Галіяфы

ISBN:

978-9857021-17-8

Год издания:

2013

Язык:

Белорусский

Возрастные ограничения:

16+

Рейтинг LiveLib

4,3
43 оценки
  • 5
    53%
  • 4
    42%
  • 3
    5%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
User AvatarВаша оценка
Прочитали 45Хотят прочитать 28

Рецензии

  • Аватар пользователя
    Xartym
    15 августа 2016
    Найвялікшы грэх нашага чалавека — у ягонай абыякавасці. У гатовасці ўсё дараваць, абы толькі “вайны не было”. Абы выжыць. Вось у чым грэх.

    Долгое время автор этой рецензии обходил роман Валерия Гапеева «Праклён» стороной, несмотря на многочисленные положительные отзывы. Отпугивал и объем книги, и то, что другие произведения этого автора, к сожалению, прошли мимо. Но лучше поздно, чем никогда.

    Начинается книга как обычная пасторальная проза – описание жизни современной белорусской деревни и обычного молодого парня, который вместе с братом живет в отцовском доме. Вот только уже в самом начале брат гибнет в пожаре, а главный герой остается на руинах дома – у него больше нет родных и места где можно жить. По легенде, весь их род был проклят, и теперь Владимир (так зовут главного героя) остался последним.

    Эта простая завязка наводит читателя на мысль, что дальше будет история о поиске своего места в жизни. Она даже чем-то напоминает произведения Андрея Федоренко. Но дальше начинает происходить настоящая мистика. Произведение постепенно из реалистичного романа переходит в мистическое фэнтези с древними артефактами, волшебниками и оборотнями.

    Если упростить сюжет, то можно сказать, что Валерий Гапеев рассказывает нам обычную историю борьбы добра со злом, света с тьмой. Причем борьба эта идет не только в современном мире. Несколько раз автор рассказывает нам о событиях прошлого. Причем в определенный момент напряжение достигает такой точки, что все конфликты магов из «дозоров» Сергея Лукьяненко кажутся игрой в песочнице.

    Раней цемра блізка да ўлады стаяла, а цяпер — ва ўладзе варушыцца. Раней нішчылі тое, што на вачох было, а цяпер руйнуюць тое, што ў душах і сэрцах. Наступ ідзе…

    Интересно, что Гапеев хорошо вписал мистические события в нашу реальность. Ведь его герои сами по себе простые люди. Они также влюбляются, зарабатывают деньги, дружат и враждуют. И все, что находится за гранью их понимания, воспринимают с недоверием, относятся как к событиям второстепенным. И герои романа не просто однотипные персонажи. Автор не только описывает их внешность и характер, но и судьбу. Почти у всех есть своя история, которую мы узнаем. Так мы можем понять, что это за люди и чего они стоят. Понравилось, что автор не только показывает светлую сторону медали, но и темную. Он также подробно рассказывает о главном антагонисте книги, как и о положительных персонажах, а в некоторых местах даже подробнее. Можно наблюдать постепенное зарождение тьмы в сердце человека, его переход на другую сторону.

    Много внимания Валерий Гапеев уделил белорусским традициям и обрядам. Можно сказать, что у него получился «Код да Винчи» по-белорусски. Каляды и Купалье здесь превратились не в народные праздники, а в мистические обряды, вышиванка – в скрытый шифр, а старый медальон – в ценный артефакт..

    В книге много эротических сцен, но они ее не опошляют, а скорее делают более реалистичной, дополняют основной сюжет. С другой стороны, в книге также присутствует большое количество сцен с алкоголем. Пьют тут довольно часто и все, как хорошие так и плохие (хорошие – больше). А учитывая, какую сейчас опасность представляет повальный алкоголизм для Беларуси, не хотелось бы, чтобы автор так много внимания уделял выпивке.

    Еще один важный момент, на который хотелось бы обратить внимание – это рассуждения героев о белорусском этносе, его истории и менталитете. Отлично он показан через отношение людей к бизнесмену Антону (одному из положительных героев). Он фермер, поднимает белорусскую деревню, дает работу немногочисленным жителям, а те его практически ненавидят. Считают, что он живет за счет них.

    «Праклён» — очень взрослый и серьезный роман. Проблемы, которые в нем поднимаются, актуальны как никогда – самоопределение, память о традициях, национальная гордость. Всем, кто до этого момента еще не прочитал этот роман, рекомендуем немедленно исправить данное упущение.

    Читать далее
    like11 понравилось
    434
  • Аватар пользователя
    Torvald5
    13 октября 2017

    У 2013 годзе беларуская літаратура ўзбагацілася адразу некалькімі добрымі раманамі. Раман Валерыя Гапеева самы аб’ёмны з іх - мае амаль 550 старонак. Не памятаю нічога падобнага ў беларускай літаратуры за апошнія 20 гадоў. Трэба прызнаць, што гэта тытанічная праца. Аўтар паведаміў, што выношваў ідэю рамана тры гады і затым напісаў твор за год. У гэтым прызнанні, асабліва пасля прачытання твора, няцяжка заўважыць, так бы мовіць, генеалогію рамана. Спачатку паўстала ідэя напісаць вялікі твор пра сучасныя праблемы беларусаў, перадусім у справе нацыятворчасці, а таксама пра маральныя хібы беларускага грамадства - а тут прамая сувязь, бо абыякавае стаўленне да роднай гісторыі, гістарычных сімвалаў, мовы – гэта хутчэй маральныя праблемы. Аўтар вырашыў паказаць гэтыя праблемы ў гістарычнай рэтраспектыве і сімвалічна – як спрадвечную барацьбу цёмных і светлых сілаў.

    Як ні дзіўна, найлепш атрымаліся ў аўтара старонкі рамана, дзе апісваюцца метафізічныя рэчы – ад развагаў і тэорыі, вынайдзенай студэнтам, галоўным героем Уладзімірам Жабруном, пра сапраўдную паэзію, да апісання містычных падзеяў і сакральных таямніцаў беларускага этнасу. Апісанне сучасных побытавых сцэнаў, дыялогі і развагі герояў пра жыццё і каханне атрымаліся досыць разбэрсанымі, трафарэтнымі і зацягнутымі. Некаторыя сюжэтныя лініі абрываюцца, што выклікае ў чытача пэўныя пытанні. Бо чытач сочыць за падзеямі, чытач хоча ведаць, што сталася з кожным з герояў кнігі.

    Паводле аўтара рамана, асноўная барацьба паміж светлымі і цёмнымі сіламі адбываецца ў Купальскую ноч. Тады зацвітае сакральным агнём адмысловая кветка – цёмныя сілы імкнуцца яе пагасіць, светлыя – абараняюць. А купальскія вогнішчы маюць на мэце заблытаць цёмныя сілы на шляху да кветкі. Вышэйшыя сілы абіраюць абаронцаў кветкі - усё новых і новых – у кожным пакаленні. Такім стаў і галоўны герой Уладзімір Жабрун. Але ёсць яшчэ ахоўнікі сакральных таяніцаў – малітваў і амулетаў. За такімі людзьмі палююць цёмныя сілы з мэтаю іх знішчыць. Такім чынам ідзе вечная барацьба, якая не спыняецца ні на хвіліну.

    Нельга таксама не адзначыць яшчэ дзве істотныя якасці кнігі – яе чытэльнасць, нават пры такім аб’ёме, і, як бы гэта не гучала архаічна, яе выхаваўчую ролю. Адольваючы гэтую кнігу, чытач мімаволі мусіць вызначыцца – а на якім баку ён. Магчыма нават пачынае аналізаваць свае жыццёвыя праблемы паводле ідэяў і сюжэту кнігі. Думаю, пераважная большасць прызнала б сябе прыхільнікам светлых сілаў, і магчыма, хоць на крышачку, стала б лепшай.

    Читать далее
    like10 понравилось
    361
  • Аватар пользователя
    AnnieMinsk
    2 августа 2021

    Добра прыхаваны цуд

    Калi пачынаеш чытаць гэты вялiкi твор - падаецца, што трапiў у нейкi вясковы серыял: тут табе i брудная рэчаiснасць, i брутальная рамантыка, i адразу падзел на добрых i дрэнных... Нiбыта табе прапануюць выпрабаванне, па якiм будзе зразумела: цi варты ты, цi здолееш убачыць штосьцi iншае.

    Мае здольнасцi трываць капеечную мудрасьць i нейкае архаiчна-спажывецкае стаўленне да жанчын былi амаль што вычарпаныя, калi знянацку стала цiкава i прывабна. I тады я зразумела, што гэта не твор мне не падабаецца, а ягоныя героi, а сам твор не толькi захапляльны, але i прасякнуты мудрасьцю, разважаннямi, пошукам праўды ды сапраўднымi прыгодамi.

    Калi дайшла да экскурсаў у мiнулае, таксама спачатку адчула звыклы скепсiс: ну вось, зараз аўтар пачне распавядаць тое, што я даўно ведаю, i абавязкова "разжуе" нiбыта як дзеля дзiцяцi. Але ж зноў нечаканы паварот, i вось ужо ты не проста чытаеш, ты зачытваешся.

    А далей, калi падаецца, што ну вось цяпер мяне ўжо дакладна нiчым не здзiвiць i ўсё зразумела, пачынаецца такая вакханалiя, што замежныя сэрыялы нярвова паляць у кутку. Драматычна, непрадказальна, горача i горка адчуваецца кожны лёс i кожная размова. Неверагодным чынам (так, менавiта неверагодным) узнiкае адчуванне актуальнасцi i надзённасцi, i ты нiбыта бачыш сусьвет вачыма кожнага персанажу. Гэта ўжо прыкмета якаснай клясыкi.

    Нават ня ведаю, як праскочыў мiма мяне аўтар. Зьбiраюся пачытаць iншыя творы i раiць ўсiм знайсцi ў сабе сiлы на гэты. Бо ён, несумненна, таго варты. А здольнасьць пераадольваць цяжкасцi ў нашыя часы на вагу золата :-)

    Читать далее
    like5 понравилось
    429
Все рецензии

Цитаты

Все цитаты