Amok

Niektóre kobiety zostawiają wilgotne
ślady bosych stóp na moim szlaku. A potem ta ich wilgoć rośnie w grzyba. A polem jeszcze ten grzyb zatruwa. Na całe szczęście żywię się trucizną.

Idiotka! Jak wszyscy. Wszyscy, którzy chcą zaśmiecić moje życie, wyssać moje myśli, niczym szpik z
żywej kości, aby ratować swoje zaraczone poglądy, kraść mój czas tak bezkarnie, jak kradnie się
publiczne pieniądze i przeszukiwać bezceremonialnie moje najskrytsze zakamarki, jak gdyby to były
wykopki w kopalni odkrywkowej. A kimże ja dla nich wszystkich jestem? Dajcie mi spokój!

Budują sobie zamki z kolorowych gazet, żeby potem
rozczarowywać się na każdym kroku. Skiero