Цитаты из книги План Бабарозы

Ведаеш, займацца ўсім, што не датычыць жыццезабеспячэння, у Беларусі: культурай, адукацыяй, я не кажу пра псіхааналіз – гэта як страляць са звычайнага лука ў бетонны шчыт. Выглядае поўнай беспрасвеціцай і патрабуе той ступені свабоды, якая прымушае ўсіх наўкола прыкметна нервавацца…

Дзядзюля ўжо цудоўна ведаў на красамоўных прыкладах з гісторыі, чаго чакаць ад флірту ўлады са звярамі калектыўнай падсвядомасці.

– Ігар, у жыцці, – сказаў бацька аднойчы, – толькі тое набывае сэнс, што мае план работ і пашпарт аб'екта.

Майсей, відаць, так доўга таптаўся з сынамі Ізраіля па сумежнай сінайскай пустэльні і, маючы процьму часу, не прасоўваўся далей з боязі абагнаць Зямлю і вярнуцца назад у ненавісны Егіпет з іншага боку.

– Не трэба дваіх, каб кахаць!

Не, яна зусім не жадала смерці роднаму мужу. – Проста “ўдава марскога афіцэра” гучыць значна лепш за “жонку беларускага інжынера”

Ранішні Дунай дыхае сваімі вільготнымі лёгкімі.

Да апошняга свайго ўздыху бабулі і дзяды ўпарта сядзелі на сваім фанерным чамадане пасярод недабрукаванай Прывакзальнай плошчы ды не адчулі, як ягонае днішча пусціла карэнне.

За акном парная бялградская ноч. Воды Дунаю хочуць у неба.

– Ігорь, мне здаецца, ты і мама балбочаце пра пераломы, каб прыхаваць, як паскудна вас харчуюць у той больніцы.

– Проста «ўдава марскога афіцэра» гучыць значна лепш за «жонку беларускага інжынера», – шэптам зласлівіць мама.

Я жанілася з марскім афіцэрам – ён жа выявіўся нейкім беларусам!

З «Амбасады праўдзівай Беларусі» нас апускалі да «Пасольства анармальнай апазіцыі».

Нарбут прыходзіць да высновы, што адкрыў татэмны родавы код беларусаў - пазасістэмнасць, і яго правадніка туды - каўтуна. Каўтун ёсць часткай чалавека і як бы не ёсць ёю. Гэта як партызан, які ёсць, але нідзе не лічыцца. Гэта як папараць-кветка, якая штогод з'яўляецца чэрвеньскай ночкай, але ў батаніцы не апісаная.

Ёсць такая показка. Нейкую постсавецкую пенсіянерку, якая з'язджае ў дзевяностыя на ПМЖ за акіян, пытаюць, у які з амерыканскіх гарадоў яна б хацела трапіць. Пенсіянерка, не думаючы замнога, адказвае, што ў Санта-Барбару. «Санта-Барбару? Чаму менавіта туды?» – перапытваюць яе. «Ды я ж там усіх ведаю». Дык вось, гэтаксама Бабароза, пераехаўшы ў дваццатыя з сяла Гатава ў напаўгабрэйскі Менск, трапіла ў свой серыял. Біблійны.

Добранадзейны і цягавіты, а гэтыя дадатнасці перад выбарамі, нават такімі эфемернымі, як беларускія, цэняцца найбольш.

Жыць жыццё - гэта ўсё роўна як ліпеньскім поўднем ісці па шашы басанож...

Усе сапраўды важныя падзеі, якія маюць значэнне ў будучым лёсе чалавека, адбываюцца з дзецьмі ў дзядоўскім доме і бабульчынай хаце...

- Ігар, я цябе ўмаляю, гавары з прабабкай на спакойнай беларускай. А то Бабароза ў сваёй школе такога не вучыла.

Кесару - кесарава, а слесару - слесарава.