Цитаты из книги Облава

Есть люди, способные меняться по нескольку раз в день, не то что за жизнь, с одним человеком они одни, а с другим другие. Становятся такими, какими им стать удобнее.  Но вот беда, Сущеня так не умел. Да и не хотел никогда. Он хотел оставаться собой, какой он ни есть

Напэўна, усё астатняе належала тут мінуламу, скаронаму тленам і небыццём.
Усё, апроч непадуладнай часу, цярплівай і негаваркой чалавечай памяці, надзеленай спрадвечнаю здольнасцю ператвараць мінулае ў цяперашняе, звязваць сучаснае з будучым.

Хто палез на іншых з ражном, як бы сам не напароўся на той самы ражон.

Наибольшей удачей было бы погибнуть по-человечески, не опоганив своей смертью жизнь самых дорогих для него людей.

Ему дарят жизнь… Но ведь, чувствовал он, так нельзя. Эти условия не для жизни. Жизнь станет для него хуже гибели. «Нет, знаете… Я не могу. Я не умею», — выдавил он из себя...

Но великая сила-незнание,оно значит для человека не меньше,чем его самые верные знания и способность предвидеть будущее. Видно,незнание тоже охраняет,оберегает душу,давая человеку возможность жить.

Калi якая бяда, дык горнешся да людзей, бо хто ж яшчэ паможа табе, як не людзi? Людзi загубяць, але ж i памогуць людзi.

Напеу́на, чалавек такi у́жо ад природы, што адказвае дабром на дабро i не можа адказаць дабром на зло. Зло не можа спарадзiць нiчога, апроч зла, на iншае ясно не здольна. Але была у́ тым, што людская дабрыня перад злом бяссiльна, зло лiчыцца толькi з сiлай i баiцца адно толькi кары. Толькi непазбежнасць адплаты мода прыцiшыць драпежны ягоны норау́, прымусiць задумацца. Iнаккш на зямлi запануе пекла, аб якiм гаворыцца у́ бiблii.

Хай смерць, але дома.

Нiхто табе столькi шкоды не у́чынiць, як твой сусед.

А зайздросць, яна бокам вылязае.

Проста страшна палумаць, як шмат, бывае, залежыць у жыццi ад аднаго толькi слова, нават нейчага позiрку.

Вядома, калi чалавек чаго хоча, дык зау́жды знойдзе на ток апрау́данне, пераканае спярша сябе, а пасля i астатнiх.

Ён мог толькі бегчы, уцякаць, як звер. Але не як чалавек. Чалавек бы не ўцякаў ад людзей, ён бы нешта сказаў, і яго б паслухалі. Значыць, ён ужо не чалавек. Ён дашчэнту расчалавечыўся.

А вароны ўсё надрываліся - нападалі на каго ці проста сварыліся ў сваёй варонняй зграі, - мусіць, таксама нейкія ў іх непаладкі, падумаў Хведар. Як у людзей. але, мабыць, такіх, як у людзей, не бывае ні ў якіх істотаў. Тыя калі дзяруць каго, дык каб з'есці, а гэтыя - хіба каб задзерці і кінуць. Усё ж лютая істота чалавек!

Але дабрыня, мусіць, там, дзе справядлівасць і праўда. А дзе класавая бязлітаснасць, жорсткасць вышэйшых да тых, хто ніжэй, якая ж там дабрыня! Мусіць, навек адышла дабрыня з мінулым часам, на змену ёй паявілася нешта новае - жорсткае і няшчаднае.

А той, хто аднойчы адчуў сябе чалавекам, ужо скацінай не стане.