Цитаты из книги Атланты і карыятыды

У роспачы крычаць на блізкіх людзей, а не на чужых.

Урачы хаваюць свае памылкі ў зямлю, архітэктары прыкрываюць плюшчом.

Смех хораша збліжае людзей, а трапны жарт — найлепшы ўступ у сур"ёзную размову.

Нічога так не гаворыць пра непрыязнасць, як звышветлівасць.

— Сустрэліся два старыя сябры. "Як здароўе тваёй жонкі?" — "А што табе да маёй жонкі?" — "Ды мне напляваць на тваю жонку. Але я — для ветлівасці".

— Калі стаць на галаву, то будзе здавацца, што ўвесь свет перавярнуўся дагары нагамі.

Усе радасці жыцця кароткія, акрамя адной — радасці працы.

У каго слава — тых не любяць.

У адзіноце чалавек або стварае, або разбурае.

Дом будуецца не толькі для тых, хто ў ім жыве ці працуе, але і для тых, хто на яго глядзіць.

Вялікая мэта нараджае вялікую энергію.

Калі ўвесь час баяцца, што цябе стукнуць па галаве, мімаволі нацягнеш чугунны шлем.

Калі ў хаце нялюбы чалавек — усё робіцца нялюбым.

Усе мы аб"ектыўныя, пакуль нас не кранаюць.

Сямейнае шчасце — разуменне, для праверкі якога патрабуецца час. І не малы.

Любоў да славы рухае творчасць, але часта і губіць мастака.

Толькі дурань жыве без тактыкі і дыпламатыі.

За празмернай сур"ёзнасцю часта хаваюцца абмежаванасць і пустата.

Зразумець, пра што не сказана, пра што балюча гаварыць, можа толькі чалавек з пэўным жыццёвым вопытам.

Аднолькавыя хваробы збліжаюць людзей.